Charakterystyka
Ulanów leży u ujścia Tanwi do Sanu i całą swoją tożsamość zawdzięcza wodzie: był ośrodkiem flisactwa spławiającego drewno z Puszczy Solskiej do Gdańska, a Bractwo Flisackie pw. św. Barbary działa tu do dziś i organizuje coroczne spływy — to praktyka ciągła, nie inscenizacja. W mieście zachował się rozległy rynek z drewnianą i murowaną zabudową o zachowanej skali, drewniany kościół św. Barbary oraz kirkut. Substancja jest jednak skromna i krucha, a organizm — półtora tysiąca mieszkańców, bez funkcji gospodarczych, wyludniający się.
Ocena w rubryce
| Kryterium | Ocena | Waga | Uzasadnienie |
|---|---|---|---|
| K1 Czytelność układu | 4 | ×1,75 | |
| K2 Substancja zabytkowa | 3 | ×1,75 | |
| K3 Sytuacja krajobrazowa | 4 | ×1,25 | |
| K4 Palimpsest kulturowy | 3 | ×1 | |
| K5 Integralność wizualna | 3 | ×1,75 | |
| K6 Żywotność | 2 | ×1 | |
| K7 Genius loci | 3 | ×1,5 |
Skala 0–5 w każdym kryterium. Wagi wyprowadzone z porównania z miastami, których zespół staromiejski uznano za pomnik historii — nie wpisane z góry. Maksimum 50 punktów; ocena wybitna od 36, znacząca od 33.
Zastrzeżenia. krucha substancja drewniana; wyludnianie; brak funkcji.
Fakty
- Typ ośrodka
- miasto flisackie / drewniane
- Dziś
- gm. Ulanów, pow. niżański, woj. podkarpackie
- Ludność
- ≈1,4 tys. (2021)
- Makroregion
- Kotlina Sandomierska
- Mezoregion
- Dolina Dolnego Sanu
- Województwo 1975–98
- tarnobrzeskie
- Prawa miejskie
- prawa miejskie utracone w 1934, odzyskane w 1958